Το είδαμε κι αυτό: Βάζουν λεκάνη τουαλέτας για να κρατήσουν θέση πάρκινγκ στον Γέρακα

Στην Ελλάδα το παρκάρισμα δεν είναι απλώς καθημερινή ανάγκη, είναι κοινωνικό φαινόμενο. Και πουθενά δεν φαίνεται πιο καθαρά από τη μάχη για τη θέση έξω από το σπίτι. Σε δρόμους χωρίς ιδιωτικά γκαράζ, η «κατάληψη» του δημόσιου χώρου έχει εξελιχθεί σε άτυπη λαϊκή τέχνη, με ευρηματικότητα που θα ζήλευε και πολεοδόμος.

Ο συγκεκριμένος κάτοικος του Γέρακα πάντως, πήγε την κράτηση θέσης σε άλλο... επίπεδο, τοποθετώντας τον απόλυτο «θρόνο» για να καταλάβει τον χώρο έξω από το σπίτι του!

Όπως φαίνεται στη φωτογραφία που παρουσίασε το Mega, ο συγκεκριμένος πολίτης αποφάσισε να βάλει μια λεκάνη τουαλέτας, στη θέση για την οποία προορίζει το αυτοκίνητό του...

Πώς οι Έλληνες «καβατζάρουν» θέση πάρκινγκ

Η πιο κλασική μέθοδος είναι η καρέκλα. Πλαστική, συνήθως λευκή, τοποθετημένη στρατηγικά στο οδόστρωμα, λειτουργεί ως σιωπηλή δήλωση ιδιοκτησίας: «εδώ παρκάρω εγώ». Όταν η καρέκλα θεωρείται πολύ… πρόχειρη, επιστρατεύονται γλάστρες - από βασιλικό μέχρι λεμονιά σε βαρέλι. Έτσι η θέση μετατρέπεται ταυτόχρονα σε παρτέρι και «οριοθετημένο» χώρο στάθμευσης.

Υπάρχουν όμως και πιο δημιουργικές λύσεις. Παλιά μηχανάκια που δεν κινούνται ποτέ, καφάσια λαϊκής, τελάρα, κουβάδες με τσιμέντο, ακόμα και ξεχασμένα καρότσια σούπερ μάρκετ έχουν χρησιμοποιηθεί ως αυτοσχέδια εμπόδια. Σε ορισμένες γειτονιές εμφανίζονται μέχρι και αυτοσχέδιες πινακίδες: «Κρατημένο», «Μην παρκάρετε», ή το πιο ειλικρινές «Θα έρθω σε λίγο».

Το φαινόμενο δεν αφορά μόνο την ευκολία. Πίσω του κρύβεται η καθημερινή αγωνία της πόλης: λίγες θέσεις, πολλά αυτοκίνητα και πολυκατοικίες χτισμένες σε εποχές που κανείς δεν υπολόγιζε την έκρηξη της ιδιωτικής μετακίνησης. Έτσι, η θέση μπροστά από το σπίτι αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν προέκταση του διαμερίσματος.

Τυπικά, βέβαια, ο δρόμος είναι δημόσιος χώρος και η «δέσμευση» θέσης απαγορεύεται. Στην πράξη, όμως, επικρατεί μια άγραφη συμφωνία γειτονιάς: οι παλιοί γνωρίζουν ποια θέση «ανήκει» σε ποιον και οι νεοφερμένοι το μαθαίνουν γρήγορα - συνήθως μετά από ένα σημείωμα στο παρμπρίζ.

Έτσι, ανάμεσα σε καρέκλες, γλάστρες και αυτοσχέδιες κατασκευές, η ελληνική πόλη αφηγείται καθημερινά μια μικρή ιστορία συμβίωσης, διεκδίκησης και εφευρετικότητας. Γιατί εδώ, η εύρεση πάρκινγκ δεν είναι απλώς πρακτικό ζήτημα. Είναι σχεδόν τελετουργία.